Je voelt dat je niet lekker in je vel zit maar hebt niet de handvatten om er iets aan te doen. Je kunt niet precies aangeven waarom je zo prikkelbaar bent maar oh wat voelt het rot.

Zo ook hier, vorige week.

Mijn zoon komt thuis uit school en is boos, verdrietig, moe, maar vooral heel druk. Bij alles wat ik hem vraag komt er een woordenwisseling. Niks is goed…

Ga je even lekker naar buiten, kies wat lekkers, ga even met papa stoeien op zolder, kijk even televisie! Niks kan hem boeien, hij weet zichzelf geen raad.

En ook ik, enorm overprikkeld door de fotoshoot van die ochtend. Leuk hoor, maar moet ik echt zelf ook op de foto. Ja natuurlijk, het is voor je eigen website!!! Wat was dat ver buiten mijn comfortzone. Wat kost dat veel energie.

Onze hoofden moesten leeg!!!

Voor ons is er 1 plek waar we altijd weer tot rust komen en waar we heerlijk kunnen ontladen…het strand. De lucht van de zee, het geluid van de golven, de ruimte om je heen maar vooral het gevoel van vrijheid.

Inpakken en wegwezen samen.

Voor mijn zoon betekent het strand maar 1 ding…zwemmen als een dolfijn…dat hoeft voor mij dan weer niet zo nodig maar ik kijk graag naar hoe hij zich totaal overgeeft aan de golven. Armen uitgestrekt als de vleugels van een vogel en zich dan zonder angst laten vallen in de golf! Fantastisch.

Door zo over het strand te lopen en te beseffen dat het strand zo belangrijk voor mij is, wist ik dat ik nog 1 foto miste voor mijn nieuwe site. Daar, samen met mijn zoon, heb ik een prachtige foto gemaakt.

Met grote letters schreef ik de naam van mijn praktijk in het zand (T)rots. Voor ik het wist maakte mijn zoon een handstand voor de naam en zo was een fantastische foto geboren. Een alles omvattende foto.

• Trots op mijn zoon, want wat was hij weer zichzelf
• De zee als rots in de branding voor ons, precies zoals ik dat voor de kinderen wil zijn
• Maar vooral heel blij dat we een plek hebben om te kunnen ontladen

Natuurlijk dat laatste…maar hoe dan? Ik zit muurvast in al mijn belemmerende gedachten…Kan ik dat wil, wie zit er nou op mij te wachten, waar moet ik beginnen, heb ik wel genoeg kennis, allemaal vragen die niet helpend zijn voor verandering. En verandering was juist hetgeen waar ik zo naar op zoek was.

De stoute schoenen aandoen en kiezen voor dat waar je gelukkig van wordt. Eind juli heb ik de eerste echte serieuze stap genomen in de goede (nieuwe) richting. Volgend schooljaar zal ik niet meer voor de klas staan; ik heb mijn vaste, veilige baan als leerkracht opgezegd. Ik ga het gewoon doen, starten met mijn eigen kindercoachpraktijk!

Eenmaal de beslissing genomen voelde dat als een bevrijding. Het voelde heel goed om bezig te kunnen/mogen zijn met dat wat ik echt wil. Ik wil de rots in de branding kunnen zijn voor al die kids die het even niet meer weten. Die vastlopen, worstelen en niet meer trots kunnen zijn op hun eigen ik. Ik wil luisteren, observeren, stimuleren, ruimte bieden, aandacht geven, krachten ontdekken en talenten ontwikkelen. Kinderen weer laten stralen!

Vandaag ben ik weer een stapje verder in het proces en mag ik jullie met TROTS mijn nieuwe site presenteren. Mijn visitekaartje is af!

Ik hoop dat jullie net zo blij worden van de site als ik!

Liefs, Susanne